สวัสดีชาวโลก – -’

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

บันทึกความรู้สึก 22 : คำถามที่ไม่มีคำตอบ

จนถึงตอนนี้ ก็ยังเป็นคำถาม ที่ไม่เคยได้รับคำตอบ

ถึงเวลาความสุข และ ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

ไม่มีแม้คำอธิบาย หรือ สัญญาณใดๆ ให้กระจ่าง

แต่ไม่เคยซักครั้ง ที่จะบอกว่าคุณเป็นคนผิด

เพราะไม่เคยมีเรื่องของถูกผิด ระหว่างผมกับคุณ

มีแค่ความทรงจำที่ดีเท่านั้น

ผมย้อนเวลากลับไป แล้วพบว่า มันนานเหลือเกิน

ต้นไม้ต้นนี้ที่เคยถูกปลูก และยั่งรากแห่งความแข็งแรง

*อาจจะแข็งแรงเพียงสำหรับผม

ผมยังจำภาพถ่ายนั้นได้ดี แม้มันจะคะเขินมากก็ตาม

สิ่งที่ผมเสียใจคือผมไม่เคยพูดออกไป

ไม่เคยบอกว่า ตอนนั้นรู้สึกดีแค่ไหน

มันมีค่ามากกับผมแค่ไหน

เพราะผมมักจะคิดว่า คุณจะรู้

*ผมมักคิดไปเองแบบผิดๆ

ด้วยความเชื่อในความรู้สึกดีๆ

จึงไม่เคยคิดจะใช้ปากกล่าววาจาใดๆ

ผู้ร้องขอ จึงจะ เป็นผู้ได้รับ

ผมไม่เคยร้องขอ

ผมจึงเป็นผู้….ไม่สมควรได้รับ

*มันก็ถูกต้องแล้ว

แม้ไม่เคยพูดขออะไรจากคุณเลย

แต่ผมกลับต้องการมันจริงๆ….

^________^

วันนี้ก็นับก้าวที่เดินมาอีกครั้ง

คงไม่มีวันเดินกลับไปอีก

แค่อยากเตือนสติตัวเอง

ไม่ให้วันนี้…..ผิดพลาดเหมือนในครั้งนั้น

ขอเวลาอีกนิด ผมจะหัดพูดให้มากขึ้น

ผมจะบอกคุณให้มากขึ้น

ผมจะแสดงออกให้มากขึ้น

ผมจะชอบคุณมากขึ้น ทุกๆนาที

———————————————————–

dot…space(ไม่ได้เขียนไดอารี่นาน)

บันทึกความรู้สึก 21 : เครื่องบันทึกความทรงจำ

มีคำเป็นล้าน ผุดขึ้นมาในสมอง แต่ไม่มีคำใดหลุดออกจากปากผมมาซักคำเดียว 

อาจเพราะมันไม่จำเป็นเลยสำหรับวันนี้

ไม่จำเป็นเลยสำหรับผม

เพราะผมไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว

วันเวลา ไม่อาจพัดทิ้งความรู้สึกของผมที่เคยมี

ในเมื่อคุณควรค่าแก่การได้รับ และ สูญเสีย

ผมเรียนรู้โลกทั้งสองด้านก็เพราะคุณ

ผมยิ้ม และ เสียน้ำตาได้ ก็เพราะคุณ

มันช่างเป็นความอ้างว้างที่เปี่ยมสุข เท่าที่ผมเคยรับมา และมอบให้ไป

ขอบคุณรองเท้าขาดๆ และตุ๊กตาตัวนั้น ที่วันนี้พาผมย้อนเวลาไปพบคุณอีกครั้ง

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ปราศจากสัมผัสทั้ง 5 เพียงทำได้แค่รู้สึกภายในใจ

แต่มันก็คุ้มค่าพอ สำหรับวันพรุ่งนี้

ขอบคุณความรู้สึกดีๆ

ที่เคยมี

และยังคงมี

และผมจะมี …. มันไว้ภายในใจ

ตลอดไป

——————————————–

dot…space(เครื่องบันทึกความทรงจำ)

เขียน ณ อดีต วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2008 เวลา 19:42

: )

เพราะหมุนช้าๆตามโลก

เลยไม่ทันดวงจันทร์

ไม่ทันดวงอาทิตย์

น้ำในลำธารของผม 

จึง ขึ้น – ลง

จนแทบตั้งตัวไม่ทัน

เพราะหมุนช้าตามโลก

อยากชื่นชมดวงจันทร์

แต่ไม่ทันดวงอาทิตย์

เพราะหัวใจที่เต้นช้า

กว่าวงรอบโคจร

เราจึงควรประมาณตน ประมาณตัว

คุณวิ่งนำไปข้างหน้าไม่รู้กี่ครั้งกี่หน

ผมจะมองจากด้านหลัง

ทุกๆครั้ง ทุกๆหน

ตลอดไป

shortstory 35 : ถึงผู้ เป็นคน (confession from…..)

confession from…..

——————————————–

แม้รู้สึกสัมผัสร้อนของแสงอาทิตย์จ้า

แต่เธอไม่อาจมองเห็นสิ่งแสง สว่างใด

ในความมืดที่โลกและโชคชะตาหยิบยื่น และ ยัดเยียด

ช่างสิ้นหวัง และ รันทด

เธอไม่อาจเดินโดยปราศจากพระผู้นำทาง

เธอไม่อาจกินโดยไร้ซึ่งเสียงชี้แนะแห่งพระผู้เป็นเจ้า

เธอไม่อาจนอนโดยขาดไอโอบอุ่นเคียงข้างกายจากพระองค์

แต่พระผู้เห็นแจ้ง มีมากมายยิ่งกว่าฝูงสรรพ – สัตว์ สังคม - โลก

วิงวอนขอพระผู้ประเสริฐแท้แด่เธอ

เสียงลมพัดผ่าน หากแต่มันเย็นเยียบจนหนาวกาย

ละอองน้ำสัมผัส กลับเปียกปอนมิรู้หาย

ผืนดินแข็งเข้ม ระทมปวดกลางพื้นทราย

เปลวไฟริ้ว ทำลาย….ตายทั้งเป็น

เธอวิงวอนขอพระผู้ประเสริฐสรรพ

เธอวิงวอนหาความรักที่จริงแท้

จาก สิ่งที่ไม่มีแม้ ตัวและตน

อาจด้วย เคราะห์-ดี หรือ โชค-ร้าย

โลกมิอาจอดทน ความจริงมิอาจอดกลั้น

ความหวังและความสิ้นหวัง

ง้างเปลือกตาทั้งสองดวง

ให้พานพบ กับ ตัวเธอ สู่ ตัวเธอ

ถัดจากความมืด มีเปลือกตาสีดำ

ถัดจากเปลือกตา มีท้องฟ้าสีขาว

ถัดจากท้องฟ้า มีพื้นดินสีเขียว

ถัดจากสีเขียว มีสายน้ำสีใส

ถัดจากน้ำใส มีดวงไฟสีแดง

ถัดจากทุกสิ่ง กลับมีเพียงเปลือกตาสีดำ

ไม่มีผู้ใด เห็นแจ้ง

ทุกผู้ทุกสิ่ง มืดมิดเฉกเช่นตัวเธอก่อนนี้

มีเพียงพระผู้สว่างไสว

ระทมทุกข์กับแสงสี

ไม่มีแม้ความสุขกายและใจอย่างที่ต้องการ

โถ…. 

เจ้าสีดำเอ๋ย เจ้ามองตนเองเถิด

เจ้าสีขาวเอ๋ย เจ้าจงระลึกตนเถิด

 

กอดเกี่ยวสัมพันธ์กันด้วยสติเถิด

ผูกสายคล้องโยงกันด้วยความดีเถิด

หลุดออกจากโลกภายนอก 

เพื่อเข้าสู่โลกภายใน

….เสียทีเถิด

จากข้าผู้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกท่าน

—————————————————–

Dot…space (ไม่คนสู่คน)

ps. ด้วยหดหู่ และอึดอัดใจยิ่ง ที่มิอาจแหวกทะเลได้ดั่งโมเซส
มิอาจชี้แนะอย่างเซน มิอาจปลดปล่อยเยี่ยงพระเยซู มิอาจนำทางด้วยธรรมเช่นพระพุทธเจ้า

สิ่งที่ข้าทำได้ เป็นเพียง จารึกเสียงโอดครวญอันด้อยความสามารถของตัวข้าเอง    

 

แห่งหนึ่งหนใด

ระบบชีวิตที่เคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดนิ่ง

กลไกที่ถูกโชคชะตาผูกติดอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ

จากแห่งหนใด ไปยังแห่งหนหนึ่ง

อารมณ์ราวกับสายลมที่พัดปลิวไปอย่างไรทิศทาง

บ้างว่าเป็นสเน่ห์ บ้างกลับมองว่าช่างไร้ตัวตนสิ้นดี

นกนางนวลฝูงหนึ่งบินกลับมากลับไปเป็นธรรมชาติ

ที่จุดเดิม แต่ไม่เคยซ้ำรอยเดิม

คนที่ผิดแปลกกลับเป็นมนุษย์

ผู้มองหาความสวยงาม และเสพสัมผัสด้วยตา

สร้างโลกความสุขขึ้น ในอากาศ ที่เคลื่อนไหวไปด้วยอารมณ์

นกผู้มีอิสระเจ้าเอย โบยบินอยู่ในห้วงความสุขของเจ้า หรือ ของใคร

ปีกของเจ้าถูกกางเพื่อสิ่งใด แหวกผ่านสายลม จากแห่งหนึ่งหนใด

เพื่อใคร…

เพื่อความจริง

เพื่อความฝัน

เพื่อตัวเจ้าเอง

หรือเพื่อมนุษช่างฝัน

ณ จุดหนึ่ง 

ข้ากลับมองเห็น

คนธรรมดา 

มองอย่างธรรมดา

ท้องฟ้า และ นกบิน ตามธรรมดา

นั่นคือสิ่งที่สวยงามและมีค่าที่สุด 

ก่อนหมดแสงอาทิตย์ของวันมายา

——————————————————————

ด้วยเจ็บปวดและอาลัยยิ่ง

Dot…space

อีกครั้งหนึ่ง

ใครจะเชื่อว่านี่มันฤดูหนาว ที่สิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ต่างพากันหวาดกลัว

ในเมื่อความเป็นสังคมเมืองกลับทำให้อุณหภูมิของความรู้สึกมันสูงขึ้นตลอดเวลา

แต่แล้วสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

วันนี้ วันที่ลมหนาวพัดผ่าน….

จากซีกโลกหนึ่ง มายังซีกโลกหนึ่ง
จากจุดหนึ่ง มายังจุดจุดเดิม

ผ่านวัน
ผ่านเดือน
ผ่านปี

ผมนั่งนับลมหนาว

ผ่านวัน
ผ่านเดือน
ผ่านปี

จึงได้รู้จักคำว่า

"ความอบอุ่น"

ที่แท้จริง